“Op persoonlijke titel” betekent dat iemand een bepaalde uitspraak of handeling doet vanuit zijn of haar eigen mening of overtuiging, en niet namens een organisatie, bedrijf, of andere instelling waarbij die persoon betrokken is. Het geeft aan dat de persoon enkel zichzelf vertegenwoordigt en niet de officiële positie of het beleid van een groep of werkgever uitdraagt.
Bijvoorbeeld, als een politicus “op persoonlijke titel” spreekt, wil dat zeggen dat hij of zij niet namens de politieke partij spreekt, maar op basis van eigen overtuiging. Dit onderscheid is belangrijk, vooral in situaties waar persoonlijke en officiële standpunten kunnen verschillen. Zo zorgt de uitdrukking ervoor dat er geen misverstand ontstaat over wie of wat er precies wordt vertegenwoordigd.
Dit is de plek waar ik, op persoonlijke titel, mijn gedachten de vrije loop laat. Geen vast format, geen filter en geen pretenties alleen mijn eigen stem, gedachten en observaties. Of je nu op zoek bent naar serieuze beschouwingen, scherpe satire of een vleugje humor, hier kun je van alles verwachten. Soms genuanceerd, soms rauw, maar altijd authentiek en vanuit mijn eigen perspectief.
Soms scherp, soms lichtvoetig, maar altijd eerlijk en persoonlijk. Of je nu op zoek bent naar een serieuze reflectie op de actualiteit, of gewoon wilt glimlachen om een sarcastische twist, je bent hier aan het juiste adres.
Op op-persoonlijke-titel.nl is alles mogelijk: ik schrijf over wat me bezighoudt, wat me frustreert en wat me inspireert. Van maatschappelijke kwesties en filosofische gedachten tot alledaagse situaties die een glimlach of een frons oproepen. Het is een uitnodiging om mee te denken, soms mee te lachen, en misschien af en toe zelfs van mening te verschillen.
Neem alles zoals het komt met een zak zout of juist vol overpeinzing. Dit is mijn ruimte om te zeggen wat ik denk, te lachen om wat ik zie en te delen wat me bezig houdt.
Wat was 2025 weer een jaar. Een jaar waarin we met z’n allen bewezen dat we nog steeds niet weten hoe we met elkaar moeten omgaan, maar wel steeds beter worden in het bedenken van nieuwe manieren om het uit te leggen. Ik zat laatst te denken: als je een kapper wilt worden, moet je een opleiding volgen. Als je een elektricien wilt worden, moet je certificaten halen. Maar als je de toekomst van...
Van mijn tante kreeg ik een oude doos met foto’s. Terwijl ik erin bladerde, stond ik opeens oog in oog met een stukje geschiedenis dat meer zegt dan duizend rapporten van het Planbureau voor de Leefomgeving. Bij mij was dat een vergeelde foto van mijn pake, ergens rond 1947, hurkend in het gras terwijl hij een geduldige zwartbonte koe melkt. Een foto waarvan je bijna spontaan zin krijgt in...
Er zijn dagen dat ik mezelf betrap op iets wat ik vroeger altijd lacherig afdeed bij anderen: nostalgie. Niet de romantische soort waarbij je heimelijk verlangt naar de geur van vers gemaaid gras of de zomer van 1987, maar de vermoeide, licht geagiteerde vorm die begint met zinnen als “vroeger was het beter.”Ik hoor mezelf dat steeds vaker zeggen. En dat begon allemaal met een bezoek aan mijn...
Er ging deze week enquête rond in het dorp. Zo eentje met keurige vragen over “maatschappelijke betrokkenheid”, “vrijwilligerswerk” en “de toekomst van onze gemeenschap”. De toon was vriendelijk, maar de boodschap klonk door de regels heen: als je geen vinkje zet bij ja, ik wil iets doen, dan…. Het is die typische zachte druk die vooral in kleine gemeenschappen voelbaar is. Waar iedereen...
De laatste jaren voelt het soms alsof de wereld in een constante staat van verandering en onrust verkeert. We praten over klimaatverandering, politieke polarisatie, de rol van technologie en de invloed van sociale media alsof het allemaal losse puzzelstukjes zijn, maar eigenlijk grijpt alles in elkaar. Terwijl we druk scrollen, swipen en klikken, sluipt er een vraag naar binnen die ongemakkelijk...
Over 11 weken is het weer zover: Nederland gaat naar de stembus. Tenminste, ik mag hopen dat jij ook je stempas uit de la haalt en ermee richting het stemhokje gaat. Stemmen is niet zomaar een formaliteit, het is een recht waar we ongelooflijk zuinig op moeten zijn. Een voorrecht ook, als je bedenkt hoeveel mensen wereldwijd dat recht níet hebben. En toch, hoe vaak kijk je niet een beetje...
De komende dagen gaat het gebeuren. Ik word pake.Daar zit ik dan. Een beetje onhandig, tikjes emotioneel en bovenal vol bewondering te kijken naar hoe mijn schoondochter – dapper en zonder morren – richting de eindstreep van de zwangerschap strompelt. En dat bedoel ik op de meest liefdevolle manier mogelijk. Want eerlijk is eerlijk wat vrouwen doen, dag in dag uit, jaar in jaar uit… dat is niet...
Het platteland. Denk je aan glooiende velden, vrolijk fluitende vogels, en een levensstijl die rechtstreeks uit een reclame van yoghurt komt? Jij bent niet de enige. Steeds meer mensen verruilen de stad voor het vermeende idyllische leven tussen de weilanden. Wie wil er nou niet opstaan met uitzicht op grazende koeien, terwijl je koffie drinkt uit een mok waarop “Good Vibes Only” staat? Diezelfde...
In een tijd waarin sociale media als X (voorheen Twitter) en BlueSky het publieke debat domineren, lijkt de kloof tussen links en rechts groter dan ooit. Of je nu naar een praatprogramma kijkt, een politieke leider volgt op X, of actief bent op het “linkse broertje/zusje van X” zoals BlueSky, één ding valt op: het publieke discours is gepolariseerd. We lijken niet langer te luisteren...
De afgelopen week kreeg ik voor de tweede keer in een jaar tijd een reactie van een collega die me uit het veld sloeg. Ze accepteerde mijn manier van communiceren niet en dat houdt me wakker. Letterlijk. Niet omdat ik zo’n verschrikkelijke mail had gestuurd, integendeel – ik had mijn kritiek netjes verpakt – maar omdat ik me afvraag wat er aan de hand is met de manier waarop we tegenwoordig...